| Advertentie: |
Afschuwelijke herinneringen van een Teacup Chihuahua!!!
Het is erg jammer dat ik net iets te jong ben om mijn korte levensbestaan vanaf m’n geboorte af aan te kunnen herinneren. Anders had ik dat graag aan jullie verteld, maar helaas weet ik er nog maar weinig van. En wat ik nog wel weet te herinneren zijn helaas geen fijne gedachten, maar lijken eerder op nachtmerries.
Volgens mij was ik nog maar 2 weekjes oud toen ik bij m’n moeder werd weggerukt... ik weet ’t niet precies, kan ietsje ouder zijn geweest of misschien wel jonger zelfs. Ik weet nog wel dat ik nog lang niet klaar was het veilige nestje te verlaten. Ik wilde nog zoveel van m’n mama leren en zij riep me met verzwakte stem na dat ik nog lang niet alles wist en dat ik sterk moest zijn, omdat ik het nog heel zwaar zou krijgen.
Tranen biggelden over m’n wangen toen de kille, grote handen, me in een kist wierpen waar nog een aantal andere hondjes in zaten. Allemaal waren ze, net als ik, doodsbang en niemand wist wat er met ons ging gebeuren. Uren en uren hebben we gereden en niet één keer mochten we eruit om een plasje te doen. Nou, je begrijpt hoe vieze boel dat dus inmiddels in onze kist was geworden.
Veel van de hondjes waren vreselijk aan het hoesten en enkelen zagen er zo slapjes uit, die moesten wel heel erg ziek zijn, dat kon gewoon niet anders. We hadden ook allemaal erg honger en vooral heel erg dorst, maar we kregen heel de reis helemaal niets.
Uren later, toen de auto eindelijk stopte en de grote, nare man de achterklep van de auto open deed, wist ik ff niet wat er gebeurd was. Alle mensen praatten complete wartaal en ik verstond er werkelijk niets van, ze spraken gewoon een andere taal.
We kregen een grote bak water voor onze neus geduwd wat ontzettend zoetig smaakte (later heb ik van baasje gehoord dat dat druivensuiker was, om ons ff een flinke oppepper te geven.) Helaas bleek de oppepper voor sommige hondjes te laat te zijn gekomen, want vijf hondjes lagen als een slappe dweil naast de bak en bewogen niet meer.
Toen een andere man zei dat hij de spullen voor de honden ging pakken, had ik even de hoop wat lekkers te krijgen, maar helaas kwam hij met een grote stapel blauwe boekjes terug.
Niks eetbaars dus en ook het kleine doosje waar een rol uit kwam, was niet eetbaar, maar bestond uit vele, kleine stickertjes die in de blauwe boekjes werden geplakt. Wanneer er als laatste handeling een grote stempel werd gedrukt, werden de boekjes aan weer een andere man gegeven.
Nadat ik veel geld over en weer zag gaan, pakte de man die de blauwe boekjes overhandigd had gekregen ons met kist en al op en zette ons in weer een andere auto.
Gelukkig duurde deze reis niet lang en na pakweg een uurtje werd de auto stopgezet. De achterklep ging weer open en twee hondjes werden in hun nekvel gegrepen en overhandigd aan weer iemand anders... en toen reden we weer verder. De twee hondjes kwamen niet meer terug in onze kist en verdwenen uit het zicht.
Na ongeveer 5 keer te zijn gestopt was het blijkbaar mijn beurt om de kist te verlaten en ik en nog een ander hondje werden er op dezelfde wijze aan ons nekvel uitgeplukt. Het was inmiddels alweer donker dus we moeten nu zeker al een hele dag onderweg zijn, want toen we bij mn mama vertrokken was het ook donker.
Een man met een tattoo op de bovenkant van z’n hand en met een hele koude uitstraling duwde ons een huis binnen en even dacht ik in een paleisje te zijn aangekomen... wowww... wat een ruimte zeg. Dat is wel ff anders dan het kleine hok, waar mama en ik ons hele dagen in moesten zien te vermaken. Nee...dit hier was groot en vooral ook schoon.
Zou het goeie leven nu eindelijk gaan beginnen? Het leven waar mijn mama het weleens over had. Zij heeft dat helaas zelf nooit mogen meemaken, maar had het weer van haar moeder gehoord. Het leven waarin de mensen lief zijn en om ons geven... waar kleine kindjes met ons spelen op een grasveld dat er groen uit schijnt te zien. Ik kan me er echt geen voorstelling van maken, maar mama zei, dat dat het echte leven is. Zou dit dan nu voor mij gaan beginnen?
Maar dat was te mooi gedacht. Het voelde ook totaal niet fijn in dat grote huis en sfeer was gewoon niet prettig, maar eerder met angst en wreedheid doordrenkt. We werden in een kooi in de hoek van de kamer gesmeten en er werd niet meer naar ons omgekeken.
Pas toen er na een tijdje een vrouw binnenstapte... leefde de akelige man even op. Hij leek echt blij te zijn en glunderend vertelde hij dat hij binnenkort een nieuw gouden horloge kon kopen, omdat hij weer een paar van die krengen had weten te scoren...daarbij wijzend op mij en het andere hondje.
Ook de vrouw leek blij te zijn en zei gelijk een advertentie voor op marktplaats te gaan plaatsen met één of ander onnozel verhaal, waar de mensen vast wel weer in zullen trappen.
Niet lang daarna werd er gebeld en er werd over de telefoon een afspraak gemaakt voor de tri-colore pup! Ow hemeltje...dat ben ik, want het andere hondje is wit/creme-kleurig van vacht. Wat gaat er toch allemaal gebeuren... ik was echt doodsbang en had geen idee wat me te wachten stond. Was nou toch mn lieve mammie maar hier bij mij, zodat ik niet zo bang hoefde te zijn.
Na ongeveer twee uurtjes ging de deurbel en toen er werd open gedaan, stroomde er een golf van liefde en warmte me tegemoet. Wat was dit nu... het voelde even goed aan als de warmte van m’n mama en toen er twee vrolijke mensen binnenstapte was ik op slag verliefd. Zullen zij het soort mensen zijn waar mama het over heeft gehad. Het gekke was dat de man van het huis, die zich nu ineens Joost (naam veranderd) noemde, ook plots heel aardig leek te zijn. Maar ik had al snel in de gaten dat het schijn was... hij speelde als het ware toneel... en nog goed ook!!
Toen hij een triest verhaal ophing over dat mijn moeder bij de bevalling was overleden en dat hij me 3 maanden lang met de hand heeft grootgebracht sloegen de stoppen bij mij door! Wat nou 3 maanden lang, ik ben waarschijnlijk niet eens 3 weken oud! En mijn moeder is niet overleden, ze leeft nog, in een klein hok, hier ver vandaan, in een ander land.
Trillend van woede zat ik op de hand van de mensen die net waren komen binnenstappen. Ik moest hier iets aan gaan doen... maar aan de andere kant... deze mensen zien er zo lief uit en geven zoveel warmte af. Als ik nu wat zeg, gaan ze misschien weer weg, mij hier achterlatend.
Snik...dat was wel het laatste wat ik wilde, dus ik besloot al mijn charmes in de strijd te gooien, zodat ik mee naar hun huisje zou mogen. Tot mijn grote blijdschap werkte dat perfect en de koop werd gesloten. Wat een berg geld ik toen zag verschijnen, wil je niet weten...maar het was zoveel keer meer dan er aan de man bij m’n moeder werd overhandigd, dat kan ik je wel zeggen.
Mijn lieve nieuwe baasje schrok zich bij thuiskomst een hoedje toen bleek dat ik mezelf niet alleen kon onderhouden. Ik kreeg m’n lichaam niet op temperatuur en wilde niets eten. Een paar keer was ik er zo erg aan toe dat ik bijna was overleden. Nadat ik zelfs buiten bewustzijn was geraakt, wilde de op dat moment dienstdoende dierenarts het opgeven, maar m’n nieuwe baasje dacht daar gelukkig anders over.
Nadat m’n baasje een compleet van karakter veranderde Joost aan de telefoon kreeg, besefte zij dat ze er was ingeluisd en dat het hele verhaal op leugens berust. Vanaf dat moment heeft baasje al haar kracht en liefde gegeven om mij te kunnen verzorgen, wat dus inhield om het uur met een spuitje vloeibare voeding bij mij naar binnen te werken.
Nu, 3,5 week later kan ik met grote blijdschap zeggen dat ik het gered heb. Helaas ben ik één van de weinige hondjes die dit afschuwelijke verhaal kan navertellen. Helaas hebben de meeste hondjes niet zoveel geluk en iedere dag opnieuw sterven er weer een aantal van die lieve pups. En hoeveel dat er wel niet zijn???
Joost mag het weten!
Pootje van Chistila van Doggy two
|
